Ειλικρίνεια.
Τι θα γινόταν εάν όλοι μας ήμασταν λίγο πιο ειλικρινείς με τους άλλους αλλά κυρίως με τον εαυτό μας. Οι άνθρωποι είναι πολύπλοκα όντα. Έχουν διαφορετικά γούστα, συνήθειες, πεποιθήσεις. Άλλες φορές έχουν καλή διάθεση, άλλες κακή. Αδιαμφισβήτητα περνούν πολλές ώρες στις κοινωνικές επαφές με φίλους, συγγενείς, συνεργάτες κλπ.
Αααααχχχ.... Η κοινωνία.... Δεν αποτελεί παρά μια μεγάλη σκηνή στην οποία όλοι καλούμαστε να παίξουμε κάποιους ρόλους. Και έτσι αρχίζει η φθορά... Συνηθίζουμε στην υποκρισία και στο ψέμα. Κοροϊδεύουμε τους άλλους δείχνοντας αυτό που θέλουν και κερδίζοντας από αυτό. Έτσι είμαστε εμείς, οι σύγχρονοι χαμαιλέοντες.
Μην παρερμηνεύετε αγαπητά μου παιδιά. Οι κοινωνικές σχέσεις είναι πολύ δύσκολες για να απαιτήσουν τεράστιο βαθμό ειλικρίνειας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν όλοι ήταν αστείρευτα ειλικρινείς, δεν θα γλιτώναμε τους πολέμους και τα διπλωματικά επεισόδια. Ο κόσμος θα βρισκόταν στο χάος και εμείς θα πλέαμε μαζί του. Αλλά αυτό που λέω είναι το εξής: οφείλουμε τουλάχιστον να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας.
Αλλά δεν το κάνουμε. Και γιατί αυτό;
Γιατί οι άνθρωποι είναι ΑΔΥΝΑΜΟΙ! Οι άνθρωποι είναι μίζεροι και άπληστοι, και έχουν έναν τεράστιο φόβο....:την ευτυχία. Τους αρέσει να σαμποτάρουν τον εαυτό τους διαρκώς! Με το που δουν την εύκολη λύση, ρίχνουν μια και τα διαλύουν όλα. Η απληστία τους τους κάνει διαρκώς να ζητάνε περισσότερα, να μην είναι ευχαριστημένοι με τίποτα και τελικά, να αποφεύγουν την Ευτυχία σαν πανούκλα....
Πρέπει τουλάχιστον να έχουμε την συνείδηση να κάνουμε το πρώτο βήμα, να ξεπεράσουμε τα σωματικά μας όρια και να κάνουμε μια ενδοσκόπηση. Να βρούμε τον εαυτό μας και να κάνουμε μια μεγάλη συζήτηση με αυτόν και να τον γνωρίσουμε. Είναι θλιβερό αλλά ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων πεθαίνουν χωρίς να έχουν γνωρίσει τον αληθινό τους εαυτό.
Ο καθένας πρέπει να αποτελεί ξεχωριστή οντότητα, δεν μας ορίζει ούτε η οικογένεια, ούτε το κράτος, ούτε οι νόμοι, ούτε τίποτα. Εμείς ορίζουμε τον εαυτό μας. Τι να κάνεις την ελευθερία του άλλου και τον σεβασμό σε αυτήν, όταν δεν έχεις εσύ ο ίδιος εσωτερική ελευθερία; Τα όρια φτάνουν εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Αλλά τα όρια της εσωτερικής σου ελευθερίας τα ορίζεις εσύ. Κάπως έτσι ξεκινούν όλοι. Και μετά, ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον θα μπορέσεις να δείξεις τον πραγματικό σου εαυτό σε κάποιον άλλο.
Σκέψου το και έτσι: Θέλεις να πεθάνεις χωρίς να έχεις γνωρίσει κανέναν πραγματικά;
~Coldheat
Τι θα γινόταν εάν όλοι μας ήμασταν λίγο πιο ειλικρινείς με τους άλλους αλλά κυρίως με τον εαυτό μας. Οι άνθρωποι είναι πολύπλοκα όντα. Έχουν διαφορετικά γούστα, συνήθειες, πεποιθήσεις. Άλλες φορές έχουν καλή διάθεση, άλλες κακή. Αδιαμφισβήτητα περνούν πολλές ώρες στις κοινωνικές επαφές με φίλους, συγγενείς, συνεργάτες κλπ.
Αααααχχχ.... Η κοινωνία.... Δεν αποτελεί παρά μια μεγάλη σκηνή στην οποία όλοι καλούμαστε να παίξουμε κάποιους ρόλους. Και έτσι αρχίζει η φθορά... Συνηθίζουμε στην υποκρισία και στο ψέμα. Κοροϊδεύουμε τους άλλους δείχνοντας αυτό που θέλουν και κερδίζοντας από αυτό. Έτσι είμαστε εμείς, οι σύγχρονοι χαμαιλέοντες.
Μην παρερμηνεύετε αγαπητά μου παιδιά. Οι κοινωνικές σχέσεις είναι πολύ δύσκολες για να απαιτήσουν τεράστιο βαθμό ειλικρίνειας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν όλοι ήταν αστείρευτα ειλικρινείς, δεν θα γλιτώναμε τους πολέμους και τα διπλωματικά επεισόδια. Ο κόσμος θα βρισκόταν στο χάος και εμείς θα πλέαμε μαζί του. Αλλά αυτό που λέω είναι το εξής: οφείλουμε τουλάχιστον να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας.
Αλλά δεν το κάνουμε. Και γιατί αυτό;
Γιατί οι άνθρωποι είναι ΑΔΥΝΑΜΟΙ! Οι άνθρωποι είναι μίζεροι και άπληστοι, και έχουν έναν τεράστιο φόβο....:την ευτυχία. Τους αρέσει να σαμποτάρουν τον εαυτό τους διαρκώς! Με το που δουν την εύκολη λύση, ρίχνουν μια και τα διαλύουν όλα. Η απληστία τους τους κάνει διαρκώς να ζητάνε περισσότερα, να μην είναι ευχαριστημένοι με τίποτα και τελικά, να αποφεύγουν την Ευτυχία σαν πανούκλα....
Πρέπει τουλάχιστον να έχουμε την συνείδηση να κάνουμε το πρώτο βήμα, να ξεπεράσουμε τα σωματικά μας όρια και να κάνουμε μια ενδοσκόπηση. Να βρούμε τον εαυτό μας και να κάνουμε μια μεγάλη συζήτηση με αυτόν και να τον γνωρίσουμε. Είναι θλιβερό αλλά ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων πεθαίνουν χωρίς να έχουν γνωρίσει τον αληθινό τους εαυτό.
Ο καθένας πρέπει να αποτελεί ξεχωριστή οντότητα, δεν μας ορίζει ούτε η οικογένεια, ούτε το κράτος, ούτε οι νόμοι, ούτε τίποτα. Εμείς ορίζουμε τον εαυτό μας. Τι να κάνεις την ελευθερία του άλλου και τον σεβασμό σε αυτήν, όταν δεν έχεις εσύ ο ίδιος εσωτερική ελευθερία; Τα όρια φτάνουν εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Αλλά τα όρια της εσωτερικής σου ελευθερίας τα ορίζεις εσύ. Κάπως έτσι ξεκινούν όλοι. Και μετά, ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον θα μπορέσεις να δείξεις τον πραγματικό σου εαυτό σε κάποιον άλλο.
Σκέψου το και έτσι: Θέλεις να πεθάνεις χωρίς να έχεις γνωρίσει κανέναν πραγματικά;
~Coldheat
Μεγαλε Φωτηγετη, τι γινεται αν η ευτυχια ειναι οφθαλμαπατη?Τι γινεται οταν καποιος λεει: "Ειμαι ευτυχισμενος στο ψεμα μου, γιατι ετσι αποφευγω τους μπελαδες και για μενα η ησυχια ειναι η ευτυχια" ?
ΑπάντησηΔιαγραφή