Εκφραστικότητα και το ήθος της

Μήνες μπήκαν, μήνες βγήκαν και αυτό το μπλογκ γέμισε αράχνες. Αλλά μην φοβάστε, μετά απο αυτό το διάλειμμα  η επιστροφή είναι γεγονός. Λοιπόν ανοίχτε τα μυαλά σας και ετοιμαστείτε για άλλη μια περιοδεία στην άβυσσο.

Τι είναι η εκφραστικότητα; Κοιτάς κάποιον άλλον και παρατηρείς κινήσεις του προσώπου και των χεριών, εκφράσεις που χρησιμοποιεί στον λόγο καθώς και εκδηλώσεις χαράς,λύπης,βαρεμάρας κ.ο.κ. Στον κόσμο αυτό που βασιλεύει το ψέμα, η απόσταση και οι φορείς χειραγώγησης των συναισθημάτων (tv, ραδιο) όλοι βασίζονται στην εκφραστικότητα για να εκδηλώσουν τα συναισθήματα τους. Έτσι, προβάλλεται η ειλικρίνεια ως ύψιστο αγαθό που πρέπει να διέπει όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Όλα αυτά είναι σωστά και καλά... αλλά μήπως έχουν υπερεκτιμηθεί; Μήπως η ειλικρίνεια πλέον φτάνει στα όρια του θράσους; Το γεγονός ότι κάποιος έχει το γνώθι σαυτόν ότι είναι ανόητος ή απότομος και δεν χάνει δευτερόλεπτο να το εκφράσει δεν δικαιολογεί τα πάντα. Οι εκφράσεις τύπου "έτσι κανει αυτός", "αυτός είναι ο χαρακτήρας του" δεν αλλάζει το περιεχόμενο του ανθρώπου. Εξακολουθεί να είναι ο στόχος κριτικών για αυτά που λέει και πράττει. Παρ'ολα αυτά κάποιος που έχει εκφραστικότητα και κάνει αυτό που προβάλλει δικαιολογείται στον σύγχρονο κόσμο ενώ αντίστοιχα άτομα χωρίς εκφραστικότητα τιμωρούνται σκληρά για τυχόν "παραβατικές" συμπεριφορές. Δεν συνειδητοποιούν όμως ότι και αυτοί έχουν συναισθήματα,"θέλω" και γνώμες που πολλές φορές πληγώνονται και αντικρούονται και απλά δεν θέλουν να το δείξουν. Η πληγωμένη τους αξιοπρέπεια ίσως να μην τους αφήνει, ίσως κάποιος παράγοντας στην ζωή τους να μην τους επιτρέπει να εκφράσουν το συναισθημά τους την δεδομένη στιγμή, αλλά αυτό υπάρχει και διαρκώς μεγαλώνει.

Σε αυτό τον κόσμο που κυριαρχούν τα οπτικοακουστικά ερεθίσματα και όλα βασίζονται στις πέντε αισθήσεις, η συνείδηση έχει τεμπελιάσει... Όλοι δίνουν βάση στην αντίδραση που παίρνουν απο ένα ερέθισμα και ξεχνάν ότι έχουν να κάνουν με πολύπλοκους οργανισμούς που σκέφτονται και αισθάνονται. "Δεν μου έδειξες κάτι", "Γιατί δεν είπες τίποτα;" οι δικαιολογίες του σήμερα. Όσο δεν δείχνεις δυσαρέσκεια, όλα επιτρέπονται. "Ναι, αλλά έβαλε τα κλάματα και χτύπησε την γροθιά του στο τραπέζι". Δεν μπορούν να το κάνουν όλοι αυτό, αλλά παρ'ολα αυτά αυτοί είναι "καλά". Δεν χρειάζεται να σου δείξει ο άλλος κάτι για να πάρεις μια αντικειμενική απόφαση, αρκεί να ΣΚΕΦΤΕΙΣ πριν κάνεις ο,τιδήποτε. Δεν είπα να γίνουμε τέρατα λογικής χωρίς κανένα συναίσθημα. Πρέπει να ακολουθούμε την χρυσή τομή. Να μην γινόμαστε έρμαια των συναισθημάτων μας, αλλα και να βλέπουμε το πως αισθανόμαστε όταν πάρουμε κάποια σημαντική απόφαση.

Η έκφραση είναι το πρωταρχικό μέλημα των ηθοποιών και γενικότερα των καλλιτεχνών, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως όλοι το χρειάζονται στον ίδιο βαθμό. Απ'την άλλη, κατα την γνώμη μου πλέον έχει φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να παρθεί και τόσο σοβαρά. Δηλαδή η έκφραση έχει εκφυλιστεί κατα τέτοιον τρόπο έτσι ώστε πλέον να δυσκολεύεσαι να πιστέψεις τα συναισθήματα των άλλων (όπως κάνω και γω σε αυτό το άρθρο). Οι έντονες εκρήξεις συναισθημάτων αν και αληθινές είναι σαν το ανοιγμα της σαμπάνιας, απλή εκτόνωση και μετά ηρεμία... λες και όλα λύθηκαν. Αλλά δεν συμβαίνει έτσι... Γι' αυτό το λόγο θα πρέπει να ξαναβρούμε το μέτρο στην εκφραστικότητα καθώς ούτε η μια πλευρά κάνει καλό, αλλα ούτε και η άλλη. Αυτό όμως που δεν πρέπει να ξεχνιέται ποτέ είναι η εκτίμηση και ο σεβασμός στον συνάνθρωπο χωρίς να χρειάζεται να δείξει κάτι με την συμπεριφορά του.

Coldheat,το σιωπηλό μεγάφωνο

Η στιγμή της αλήθειας

Αγαπητοί μου αναγνώστες. Έρχεται η στιγμή που κάθε ανώτερη οντότητα που σέβεται τον εαυτό της, κάνει μια τεράστια χάρη στους πιστούς και αποκαλύπτει την μεγαλύτερη αλήθεια του σύμπαντος. Είμαι σίγουρος πως μέχρι τώρα είχατε αρκετές παρόμοιες ανακαλύψεις όπως ότι τα καραμολέγκος έχουν ραδιενέργεια, κάτω απ'τις πυραμίδες της Γκίζας κρύβεται ο πρώτος άνθρωπος και ότι το χαρτί της τουαλέτας ξετυλίγεται προς τα αριστερά κι όχι προς τα δεξιά(γνωστό κι ως σοσιαλιστικό χαρτί υγείας).
Μιλώντας με σοβαρότητα λοιπόν... Υπάρχει το πεπρωμένο; Κάθε άνθρωπος έχει μια καθορισμένη πορεία που πρέπει να βαδίσει; Κάθε απόφαση που παίρνουμε είναι στην ουσία προδιαγεγραμμένη;
Η ελευθερία μας είναι πλασματική; Η απάντηση σε αυτά είναι πως όχι. Δεν είναι όλη η ζωή σκαλισμένη σε πέτρινη πλάκα. Αλλά απ'την άλλη, ούτε εμείς έχουμε απόλυτο έλεγχο σε αυτή. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε στα σίγουρα είναι να διαλέξουμε την κατεύθυνση που θα ακολουθήσουμε. Τα υπόλοιπα έρχονται σαν τυχαίες μεταβλητές. Δεν γίνεται να πεις με σιγουριά ότι μπορείς να ακολουθήσεις τον δρόμο που βαδίζεις τώρα ή ότι ο δρόμος που πήρες αλλάζει παρακάτω. Βλέποντας τα αποτελέσματα και τον αντίκτυπο που έχουν στην ζωή σου, τότε μόνο μπορείς να κρίνεις τι σου ταιριάζει και τι όχι και ανάλογα να αλλάξεις κατεύθυνση. Εάν νομίζεις ότι έχεις βρεθεί σε τέλμα, τότε μάλλον κάτι έκανες λάθος. Υπάρχουν πολλές επιλογές αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η αλλαγή πορείας σε βγάζει απ'την καθημερινότητα που έχεις συνηθίσει. Έτσι πολλοί προτιμούν να κάνουν πίσω και να αφήσουν τις συνθήκες να αφομοιωθούν πάνω τους παρά να αλλάξουν πορεία.
Όλοι ξεφεύγουν απ'τον δρόμο τους, είναι αλήθεια και παγκόσμια σταθερά. Οι "σειρήνες" της ζωής θα σε κάνουν να αποπροσανατολιστείς για λίγο. Άλλα είμαι σίγουρος ότι όλοι έχουν ακούσει το "Κάλεσμα". Αυτή την γλυκιά γνώριμη μελωδία που σου θυμίζει κάτι οικείο, κάτι σίγουρο σαν τον ταχυδρόμο το πρωί. Είναι αυτό το πράγμα που σε βάζει στην σωστή σου θέση. Αυτό που με μανία τόσο καιρό αποφεύγεις γιατί σε βγάζει απ'τον δρόμο σου. Ναι, αυτό το κάλεσμα είναι ο εαυτός σου. Όσο και να περιπλανηθείς στην έρημο των χιλιάδων επιλογών, η οπτασία του "είναι" σε οδηγεί εκεί που πρέπει. Πολλές φορές τείνουμε να δημιουργούμε μόνοι μας τις συνθήκες που θεωρούμε ότι είμαστε  σωστοί και ευτυχισμένοι. Έτσι όταν μας τυχαίνει κάτι καλό που δεν ανταποκρίνεται στις συνθήκες μας, μας είναι αδύνατο να χαρούμε με αυτό, που με βια ήρθε και πήρε την μιζέρια μας. Άλλες φορές ίσως χρειαστεί να ακολουθήσουμε κάποιον δρόμο που δεν μας αρέσει ή αποδοκιμάζεται από άλλους. Είναι κάτι που όλοι μας λίγο πολύ θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε στο μέλλον.
Ήρθε η στιγμή να σταματήσουμε να ξεφεύγουμε απ'τον εαυτό μας. Be yourself  και όλα μετά θα έρθουν αβίαστα.
~Coldheat, η σκοτεινή ηλιαχτίδα

Ρίξε μια βουτιά και τότε θα δείς τον πραγματικό όγκο των πραγμάτων

Ο μέγας φωτηγέτης επέστρεψε ανανεωμένος, για να σας ξεναγήσει στα καινούρια δωμάτια της έπαυλης που λέγεται "μυαλό" του. Προτού ξεκινήσω θέλω να ευχαριστήσω όσους περίμεναν υπομονετικά όλον αυτόν τον καιρό για να γράψω και υπέμειναν τα καπρίτσια μου.
Αφήστε με να σας πω για την προοπτική. Για το πως όλα εξαρτώνται απ'το πρίσμα που τους βάζεις... Οι άνθρωποι, παράξενα όντα, έχουν την δυνατότητα να φιλτράρουν αυτά που βλέπουν. Εάν είχαμε την δύναμη να δούμε τους ανθρώπους για αυτό που πραγματικά είναι, το θέαμα θα ήταν σουρεάλ το λιγότερο. Ένας άντρας με προβλήματα εμπιστοσύνης, κλειστός στον εαυτό του, θα φαινόταν σαν ιππότης με βαριά πανοπλία που καλύπτει κάθε ίντσα του σώματός του. Μια κοπέλα που έχει χάσει κάθε όρεξη για ζωή και απλά περνάει τις μέρες της περιμένοντας κάτι να συμβεί θα μπορούσε να φαίνεται σαν ένα τέρας με υδάτινο σώμα που τίποτα δεν την αγγίζει, απλά όλα την διαπερνούν αφήνοντας πίσω ένα μικρό παφλασμό που σβήνει σύντομα. Ένας άνθρωπος που νιώθει μόνος του θα μπορούσε να ήταν ένας χιονάνθρωπος που τα παιδιά εγκατέλειψαν και το μόνο που περιμένει είναι την θέρμη του ήλιου για να τον λιώσει σιγά σιγά...
Και θα μπορούσα να δώσω πολλά ακόμα παραδείγματα. Το σημαντικό είναι να καταλάβει κανείς πως όλα στον κόσμο έχουν ένα φορτίο, μια απήχηση, ακόμα και τα άψυχα αντικείμενα. Αλλά, εμείς επιλέγουμε πως θα δούμε το καθετί, υπό ποιο πρίσμα θα κοιτάξουμε, όπως ένα φίλτρο που αποσβένει τις ανεπιθύμητες "συχνότητες". Στοιχεία του χαρακτήρα μας, θα μας βοηθήσουν να επιλέξουμε. Αυτοί που θέλουν να βλέπουν το καλό μέσα στον καθένα μας, θα είναι πιο επιρρεπείς στο να κοιτούν μέσα από "ανοιχτόχρωμα" πρίσματα και αντίστοιχα οι πιο σκεπτικοί θα κοιτούν μέσα από "σκουρόχρωμα" πρίσματα. Στην επιλογή αυτή παίζουν ρόλο και άλλα πράγματα εκτός του χαρακτήρα: οι συνθήκες του περιβάλλοντος, οι φάσεις της ζωής, η διάθεση, οι σχέσεις, ο περίγυρος κλπ. Και πραγματικά το ιδανικό θα ήταν να καταλάβαινε κανείς ανά πάσα στιγμή το φίλτρο που πρέπει να χρησιμοποιήσει ποιο είναι. Κάτι τέτοιο όμως είναι αδύνατο.

Όλα δύσκολα είναι, και αυτό ακόμα πιο πολύ. Η διαλογή των συναισθημάτων και των μηνυμάτων που παίρνεις όμως είναι πολύ σημαντική. Όλες οι παρεξηγήσεις κάπως έτσι αρχίζουν. Η ροή των δεδομένων το 2013 είναι πολύ μεγάλη. Εάν δεν υπάρχει αυτός ο μηχανισμός διαλογής, δεν θα είχαμε αυτή την στιγμή αρκετό χώρο στα ψυχιατρικά ιδρύματα. Μπορείς όμως να γίνεις αυτός που θέλεις και να είσαι κύριος του εαυτού σου και των συναισθημάτων σου. Αλλιώς θα καταντήσεις σαν μια κενή μαύρη τρύπα που ρουφάει ό,τι της πετάει κανείς. Έχοντας φτάσει σε αυτό το τέλμα, καμία πράξη και κανένας άλλος δεν μπορεί να σε βοηθήσει, μόνο ο εαυτός σου. Δούλεψε  το στο κεφάλι σου.
Όπως για να δεις τον πραγματικό όγκο των παγόβουνων πρέπει να βουτήξεις μέσα στο παγωμένο νερό, έτσι και για δεις τον άλλο, πρέπει να κάνεις το πρώτο βήμα στις ανεξερεύνητες περιοχές του μυαλού του άλλου. Χρειάζεται να δεις την δικιά του προοπτική. Προσπάθησε να καταλάβεις τι βλέπει και πολλοί δρόμοι θα σου ανοιχτούν. Μπορεί με αυτό τον τρόπο να γνωρίσεις και καλύτερα τον εαυτό σου. Αν κοιτάξεις καλά και προσεκτικά στα μάτια του συνανθρώπου σου, θα δεις τον εαυτό σου να καθρεφτίζεται. Η επιλογή είναι δική σου.
~Coldheat, η εκστατική γαλήνη.

Κι αν η γιαγιά μου είχε ρόδες, θα ήταν κάρο.

Ειλικρίνεια.
Τι θα γινόταν εάν όλοι μας ήμασταν λίγο πιο ειλικρινείς με τους άλλους αλλά κυρίως με τον εαυτό μας. Οι άνθρωποι είναι πολύπλοκα όντα. Έχουν διαφορετικά γούστα, συνήθειες, πεποιθήσεις. Άλλες φορές έχουν καλή διάθεση, άλλες κακή. Αδιαμφισβήτητα περνούν πολλές ώρες στις κοινωνικές επαφές με φίλους, συγγενείς, συνεργάτες κλπ.
Αααααχχχ.... Η κοινωνία.... Δεν αποτελεί παρά μια μεγάλη σκηνή στην οποία όλοι καλούμαστε να παίξουμε κάποιους ρόλους. Και έτσι αρχίζει η φθορά... Συνηθίζουμε στην υποκρισία και στο ψέμα. Κοροϊδεύουμε τους άλλους δείχνοντας αυτό που θέλουν και κερδίζοντας από αυτό. Έτσι είμαστε εμείς, οι σύγχρονοι χαμαιλέοντες.
Μην παρερμηνεύετε αγαπητά μου παιδιά. Οι κοινωνικές σχέσεις είναι πολύ δύσκολες για να απαιτήσουν τεράστιο βαθμό ειλικρίνειας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν όλοι ήταν αστείρευτα ειλικρινείς, δεν θα γλιτώναμε τους πολέμους και τα διπλωματικά επεισόδια. Ο κόσμος θα βρισκόταν στο χάος και εμείς θα πλέαμε μαζί του. Αλλά αυτό που λέω είναι το εξής: οφείλουμε τουλάχιστον να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας.
Αλλά δεν το κάνουμε. Και γιατί αυτό;
Γιατί οι άνθρωποι είναι ΑΔΥΝΑΜΟΙ! Οι άνθρωποι είναι μίζεροι και άπληστοι, και έχουν έναν τεράστιο φόβο....:την ευτυχία. Τους αρέσει να σαμποτάρουν τον εαυτό τους διαρκώς! Με το που δουν την εύκολη λύση, ρίχνουν μια και τα διαλύουν όλα. Η απληστία τους τους κάνει διαρκώς να ζητάνε περισσότερα, να μην είναι ευχαριστημένοι με τίποτα και τελικά, να αποφεύγουν την Ευτυχία σαν πανούκλα....
Πρέπει τουλάχιστον να έχουμε την συνείδηση να κάνουμε το πρώτο βήμα, να ξεπεράσουμε τα σωματικά μας όρια και να κάνουμε μια ενδοσκόπηση. Να βρούμε τον εαυτό μας και να κάνουμε μια μεγάλη συζήτηση με αυτόν και να τον γνωρίσουμε. Είναι θλιβερό αλλά ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων πεθαίνουν χωρίς να έχουν γνωρίσει τον αληθινό τους εαυτό.
Ο καθένας πρέπει να αποτελεί ξεχωριστή οντότητα, δεν μας ορίζει ούτε η οικογένεια, ούτε το κράτος, ούτε οι νόμοι, ούτε τίποτα. Εμείς ορίζουμε τον εαυτό μας. Τι να κάνεις την ελευθερία του άλλου και τον σεβασμό σε αυτήν, όταν δεν έχεις εσύ ο ίδιος εσωτερική ελευθερία; Τα όρια φτάνουν εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Αλλά τα όρια της εσωτερικής σου ελευθερίας τα ορίζεις εσύ. Κάπως έτσι ξεκινούν όλοι. Και μετά, ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον θα μπορέσεις να δείξεις τον πραγματικό σου εαυτό σε κάποιον άλλο.
Σκέψου το και έτσι: Θέλεις να πεθάνεις χωρίς να έχεις γνωρίσει κανέναν πραγματικά;

~Coldheat

Αυτό δεν είναι μια ανάρτηση, είναι ένα σάντουιτς

Μιλώντας για σχετικότητα και χρόνο, πολλοί λένε ότι ο καλύτερος γιατρός είναι ο χρόνος. Κατά αυτόν τον τρόπο, ο πόνος είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Όπως γίνεται στα παιδιά, ο δάσκαλος υπάρχει για να καθοδηγεί την πορεία τους στην κοινωνία και την μόρφωσή τους. Προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει τις αξίες, τα ιδανικά και τις γνώσεις του στους μαθητές του. Ο πόνος όμως είναι ακόμα πιο προσωπικός δάσκαλος. Κάθε φορά που σκοντάφτεις, μαθαίνεις και ταυτόχρονα συνειδητοποιείς κάτι. Ότι έκανες ένα λάθος. Αν το καλοσκεφτείς δεν διαφέρει τόσο πολύ από τα ζώα. Το κατοικίδιο κάνει κάτι λάθος, το μαλώνεις/χτυπάς(όχι πολύ δυνατά, συγνώμη PETA) και αυτό προσαρμόζει την συμπεριφορά του ανάλογα. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι χρειάζεται να αυτοτιμωρούμαστε. Αυτό που επισημαίνω είναι ότι κάθε φορά που κάποιος σου πει ότι κάτι έκανες λάθος η κάτι σου δημιούργησε τύψεις, πρέπει να πάρεις μερικά δευτερόλεπτα να το επεξεργαστείς και να σκεφτείς αν τελικά υπάρχει κάτι που μπορείς να διορθώσεις. Οι μεγάλοι παλαιστές πολλές φορές υποβάλλουν από μικροί τον εαυτό τους σε εκπαίδευση για να δυναμώσουν τα κόκαλα και τους μύες τους. Χτυπώντας το σώμα τους πολλές φορές στο ίδιο σημείο με κάτι σκληρό έχει σαν αποτέλεσμα να σπάσουν το κόκαλο τους. Όταν το κόκκαλο θεραπευτεί, είναι πιο ανθεκτικό από πριν. Βλέπουμε δηλαδή ότι το σώμα συνηθίζει σε κάποιες καταστάσεις και "μαθαίνει" να αντιστέκεται. Έτσι μπορούν να φτάσουν σε υπεράνθρωπα κατορθώματα. Το ίδιο συμβαίνει και με το ανθρώπινο πνεύμα. Κάθε αναποδιά θα σε στεναχωρήσει, θα σε καταρρακώσει, αλλά θα σου μάθει κάτι και αυτός ο πόνος θα μετατραπεί σε μια "πνευματική ουλή" που θα σου θυμίζει πάντα το λάθος που έκανες ή παραλίγο να κάνεις. Αυτό που χρειάζεται όμως είναι παρατηρητικότητα. Αν δεν ψάξεις να βρείς το σωστό σημείο για να εγγραφεί η "ουλή" σου δεν θα καταφέρεις τίποτα. Αν πάλι δεν σου δημιουργηθεί καμία ουλή μάλλον έχει τερματίσει το παιχνίδι της ζωής και έχεις αναγεννηθεί καινούριος υπό το φως του coldheatismou, του μέσου δρόμου και των αντίρροπων δυνάμεων. Θα μου πεις τώρα "Τι αντιρροπές; Τι δυνάμεις; Τι είναι αυτά;". Εγώ θα απαντήσω, μην βιάζεσαι. Όλα θα γίνουν στον καιρό τους. Αυτό που έχεις καταφέρει ως τώρα είναι απλά να ξύσεις την επιφάνεια. Η ύπαρξη είναι πόνος και ο πόνος είναι ύπαρξη, είπε κάποτε ο Βούδας. Εγώ λέω ότι απλά είναι δάσκαλος, ο καλύτερος του είδους του, αυτός που μπορείς να εμπιστευτείς με την καρδιά σου. Πρέπει να ξέρεις ότι ο καλύτερος δρόμος δεν είναι ο πιο εύκολος, ούτε ο πιο δύσκολος. Είναι ο πιο αμφιλεγόμενος. Είναι ο δρόμος που άλλοι λένε ότι είναι ζόρικος, άλλοι λένε ότι είναι εύκολος, άλλοι ότι είναι τρομαχτικός, κ.ο.κ. Θα μπορούσε να μοιάζει με ένα λιβάδι με λουλούδια, όπου εύκολα περνάς απ'την μία άκρη στην άλλη. Αλλά αν τύχει να σταματήσεις να κόψεις ένα λουλούδι, πιθανότατα να πιαστείς στα αγκάθια του και να κολλήσεις σε αυτό. Αυτά είναι τα "ορόσημα" του "προσκυνήματος", που σε καθυστερούν απ'το να φτάσεις στον πραγματικό στόχο και πρέπει να τα ξεπεράσεις. Σε αυτό το ταξίδι δεν έχεις κανέναν άλλον οδηγό, παρά μόνο τον εαυτό σου και την εμπειρία σου στην ζωή (τον Πόνο). Αλλά μην ανησυχείτε για αυτό. Όποιοι καταφέρουν να φτάσουν στο τέλος θα είναι άξιοι να κοιτάξουν το λιβάδι από άλλη οπτική γωνία. Θα μπορούν να κοιτάξουν το λιβάδι απ'το λόφο και να δούν με άλλα μάτια αυτήν την σκηνή που λέγεται ζωή.

~Coldheat

Μήπως δεν είναι όλα σχετικά;

Ο χρόνος είναι σχετικός. Έχει ειπωθεί μυριάδες φορές αυτή η φράση. Ο Αϊνστάιν το διατύπωσε και τα μυαλά όλων ανατινάχτηκαν στην διαδικασία να το συλλάβουν. Βλέποντας τα πιο απλά και χωρίς να πιάνουμε στροφορμές της Γης και τα ρέστα, λέμε ότι εδώ στην Ελλάδα τώρα είναι 3:12 αλλά στην Γερμανία είναι 2:12(τυχαίο παράδειγμα). Οπότε σκέφτεσαι, "Οκ κουλ, δηλαδή ο σχετικός χρόνος είναι απλά διαφορετικός για τον καθένα και πρέπει να ρυθμίζουμε διαφορετικά τα ρολόγια μας για να βρισκόμαστε στα ίδια". Αλλά τι παίζει με τα σώματα που κινούνται με μεγάλες ταχύτητες; Για ταχύτητες αυτοκινητόδρομου, το ρολόι χάνει μερικά νανοσεκοντ ίσως και λιγότερο. Πολύ μικρή απώλεια που δεν γίνεται ποτέ αισθητή μιας και τα σύγχρονα ρολόγια κουρδίζονται με μπαταρία ή την κίνηση του καρπού. Αν όμως μιλάμε για έναν αστροναύτη; Την ώρα που απογειώνεται ο πύραυλος, αν μπορούσαμε με κάποιο τρόπο να δούμε απ'τη Γη το ρολόι του, θα παρατηρούσαμε ότι πάει αισθητά πιο αργά. Ο ίδιος δεν το καταλαβαίνει(jetlag) αλλά θεωρητικά, όταν επιστρέψει απ'το ταξίδι θα έχει περάσει λιγότερος χρόνος, δηλαδή θα έχει γεράσει λίγο λιγότερο απ'το κανονικό. Κι' αυτό λόγω του βιολογικού του ρολογιού! Δηλαδή κύριε Coldheat, έχουμε φτάσει κοντά στην αιώνια ζωή; Γελάω. Μην είστε αφελείς, μιλάμε ότι θα έπρεπε να ταξιδεύουμε με την ταχύτητα του φωτός για την υπόλοιπη άπειρη ζωή μας. Αλλά ακούστε την σοφία του μεγάλου ηγέτη, διότι έχω διαφωτιστεί. Κοίταξα την απέραντη άβυσσο και αυτή με κοίταξε πίσω καθώς ρουφιόμουν σε μία  δίνη από άπειρη γνώση, ξεπέρασα τα όρια του ανθρώπινου είδους και έφτασα στο κατώφλι της αιωνιότητας, μαθαίνοντας τα μυστικά της ζωής και του κόσμου. Μιλάμε για το εσωτερικό μας ρολόι, αυτό που δίνει τον ρυθμό σε όλες τις βιολογικές μας λειτουργίες. Άρα λέμε για την καρδιά. Είναι τυχαίο που οι οδηγοί φόρμουλας νιώθουν τα δευτερόλεπτα σαν αιώνες; Είναι τυχαίο που τα extreme sport κάνουν το χρόνο να φαίνεται επιβραδυνόμενος; Όλα περιλαμβάνουν ταχυπαλμίες και υψηλούς σφυγμούς. Είναι τυχαίο που 2 εραστές νιώθουν τον χρόνο να καμπυλώνεται γύρω τους σαν να μην προχωράει; Αυτό το αίσθημα, μήπως θα μπορούσε να είναι ένα είδος "ενισχυμένης" πραγματικότητας; Your call.

~Coldheat

La terreur

Από τα πιο περίεργα συναισθήματα: ο φόβος. Άλλοτε παράλογος, άλλοτε κατανοητός. Αλλά βρίσκεται μόνιμα στην ζωή μας. Την κυβερνάει. Στα αρχικά στάδια της ζωής είναι πιο απλός και δικαιολογημένος όταν το μικρό παιδάκι φοβάται το σκοτάδι και τα τέρατα κάτω απ'το κρεβάτι του. Όμως όσο μεγαλώνει και αναπτύσσει χαρακτήρα και συνείδηση, το ίδιο κάνει και ο Φόβος. Γίνεται δυνατός, παράλογος και εμφανίζει νέες πτυχές. "Θα μπορέσω να περάσω σε κάποια σχολή; Θα την τελειώσω; Μήπως δεν καταφέρω να βρω δουλειά; Μπορώ να αρχίσω οικογένεια; Αφού δεν τα κατάφερα πολλές φόρες, μήπως φταίω αποκλειστικά εγώ; Είναι αργά για να γυρίσω πίσω; Μήπως χάσω όλη μου την ζωή χωρίς να κάνω κάτι ουσιαστικό; Τώρα που έφτασα στο τέλος, είμαι σίγουρος ότι το έκανα σωστά; Ο θάνατος.....;" και το κουβάρι συνεχίζει να ξετυλίγεται. Φτάνει σε μήκη που δεν μπορείς καν να φανταστείς. Και έτσι ο Φόβος μεγαλώνει. Βρίσκεται πάντα δίπλα σου και σε παρακολουθεί. Ίσως καμιά φορά να τον βλέπεις με την άκρη του ματιού σου. Ακόμα και τις ώρες ηρεμίας σου συχνά πυκνά νιώθεις μια ανεξήγητη ανησυχία. Ο Φόβος σε κοιτάει κατάματα και ίσως γελάει μαζί σου. Ίσως να θέλει να σου δείξει κάτι αλλά η έλλειψη επικοινωνίας με αυτόν τον έχει μετατρέψει σε μια άμορφη, απρόσωπη μάζα. Άλλα η κόκκινη κλωστή της μοίρας σας κρατάει και τους δύο ενωμένους, ανήμπορος να διώξεις αυτόν τον σκοτεινό συνεπιβάτη που έχεις στο ταξίδι της ζωής.
Το πιο σύνηθες είναι ο θάνατος. Στην δικιά μου περίπτωση δεν ισχύει(όχι σε έντονο βαθμό τουλάχιστον. O Coldheat γελάει μπροστά στον θάνατο). Αυτό που φοβάμαι είναι το να ξεχαστώ. Απλά μια μέρα να εξαφανιστώ και ταυτόχρονα να εξαφανιστώ από την μνήμη όλων όσων με ξέρουν. Γιατί τότε είναι σαν να πεθαίνεις δύο φορές.
Το μόνο που μπορείς να κάνεις με τον σκοτεινό συνεπιβάτη είναι να τον γνωρίσεις. Συμφιλιώσου μαζί του, μάθε από αυτόν, δίδαξε του καινούρια πράγματα. Μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα εμπειρία. Δεν είναι καλό να τον αποφεύγεις γιατί συνεχίζει να αποτελεί κάτι άγνωστο για σένα ενώ συγκατοικείτε στην ίδια διάσταση. For all I know, θα μπορούσε να έχει φάτσα τελετάμπις, ποιος ξέρει. Σε ιντριγκάρει το άγνωστο. Εφόσον έχεις κάτι τόσο περίπλοκο και ακατανόητο μέσα σου, γιατί να περιμένεις να πέσει το αεροπλάνο σου στο τρίγωνο των Βερμούδων για να αντιμετωπίσεις το άγνωστο;
 
~Coldheat