Αυτό δεν είναι μια ανάρτηση, είναι ένα σάντουιτς

Μιλώντας για σχετικότητα και χρόνο, πολλοί λένε ότι ο καλύτερος γιατρός είναι ο χρόνος. Κατά αυτόν τον τρόπο, ο πόνος είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Όπως γίνεται στα παιδιά, ο δάσκαλος υπάρχει για να καθοδηγεί την πορεία τους στην κοινωνία και την μόρφωσή τους. Προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει τις αξίες, τα ιδανικά και τις γνώσεις του στους μαθητές του. Ο πόνος όμως είναι ακόμα πιο προσωπικός δάσκαλος. Κάθε φορά που σκοντάφτεις, μαθαίνεις και ταυτόχρονα συνειδητοποιείς κάτι. Ότι έκανες ένα λάθος. Αν το καλοσκεφτείς δεν διαφέρει τόσο πολύ από τα ζώα. Το κατοικίδιο κάνει κάτι λάθος, το μαλώνεις/χτυπάς(όχι πολύ δυνατά, συγνώμη PETA) και αυτό προσαρμόζει την συμπεριφορά του ανάλογα. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι χρειάζεται να αυτοτιμωρούμαστε. Αυτό που επισημαίνω είναι ότι κάθε φορά που κάποιος σου πει ότι κάτι έκανες λάθος η κάτι σου δημιούργησε τύψεις, πρέπει να πάρεις μερικά δευτερόλεπτα να το επεξεργαστείς και να σκεφτείς αν τελικά υπάρχει κάτι που μπορείς να διορθώσεις. Οι μεγάλοι παλαιστές πολλές φορές υποβάλλουν από μικροί τον εαυτό τους σε εκπαίδευση για να δυναμώσουν τα κόκαλα και τους μύες τους. Χτυπώντας το σώμα τους πολλές φορές στο ίδιο σημείο με κάτι σκληρό έχει σαν αποτέλεσμα να σπάσουν το κόκαλο τους. Όταν το κόκκαλο θεραπευτεί, είναι πιο ανθεκτικό από πριν. Βλέπουμε δηλαδή ότι το σώμα συνηθίζει σε κάποιες καταστάσεις και "μαθαίνει" να αντιστέκεται. Έτσι μπορούν να φτάσουν σε υπεράνθρωπα κατορθώματα. Το ίδιο συμβαίνει και με το ανθρώπινο πνεύμα. Κάθε αναποδιά θα σε στεναχωρήσει, θα σε καταρρακώσει, αλλά θα σου μάθει κάτι και αυτός ο πόνος θα μετατραπεί σε μια "πνευματική ουλή" που θα σου θυμίζει πάντα το λάθος που έκανες ή παραλίγο να κάνεις. Αυτό που χρειάζεται όμως είναι παρατηρητικότητα. Αν δεν ψάξεις να βρείς το σωστό σημείο για να εγγραφεί η "ουλή" σου δεν θα καταφέρεις τίποτα. Αν πάλι δεν σου δημιουργηθεί καμία ουλή μάλλον έχει τερματίσει το παιχνίδι της ζωής και έχεις αναγεννηθεί καινούριος υπό το φως του coldheatismou, του μέσου δρόμου και των αντίρροπων δυνάμεων. Θα μου πεις τώρα "Τι αντιρροπές; Τι δυνάμεις; Τι είναι αυτά;". Εγώ θα απαντήσω, μην βιάζεσαι. Όλα θα γίνουν στον καιρό τους. Αυτό που έχεις καταφέρει ως τώρα είναι απλά να ξύσεις την επιφάνεια. Η ύπαρξη είναι πόνος και ο πόνος είναι ύπαρξη, είπε κάποτε ο Βούδας. Εγώ λέω ότι απλά είναι δάσκαλος, ο καλύτερος του είδους του, αυτός που μπορείς να εμπιστευτείς με την καρδιά σου. Πρέπει να ξέρεις ότι ο καλύτερος δρόμος δεν είναι ο πιο εύκολος, ούτε ο πιο δύσκολος. Είναι ο πιο αμφιλεγόμενος. Είναι ο δρόμος που άλλοι λένε ότι είναι ζόρικος, άλλοι λένε ότι είναι εύκολος, άλλοι ότι είναι τρομαχτικός, κ.ο.κ. Θα μπορούσε να μοιάζει με ένα λιβάδι με λουλούδια, όπου εύκολα περνάς απ'την μία άκρη στην άλλη. Αλλά αν τύχει να σταματήσεις να κόψεις ένα λουλούδι, πιθανότατα να πιαστείς στα αγκάθια του και να κολλήσεις σε αυτό. Αυτά είναι τα "ορόσημα" του "προσκυνήματος", που σε καθυστερούν απ'το να φτάσεις στον πραγματικό στόχο και πρέπει να τα ξεπεράσεις. Σε αυτό το ταξίδι δεν έχεις κανέναν άλλον οδηγό, παρά μόνο τον εαυτό σου και την εμπειρία σου στην ζωή (τον Πόνο). Αλλά μην ανησυχείτε για αυτό. Όποιοι καταφέρουν να φτάσουν στο τέλος θα είναι άξιοι να κοιτάξουν το λιβάδι από άλλη οπτική γωνία. Θα μπορούν να κοιτάξουν το λιβάδι απ'το λόφο και να δούν με άλλα μάτια αυτήν την σκηνή που λέγεται ζωή.

~Coldheat