Κι αν η γιαγιά μου είχε ρόδες, θα ήταν κάρο.

Ειλικρίνεια.
Τι θα γινόταν εάν όλοι μας ήμασταν λίγο πιο ειλικρινείς με τους άλλους αλλά κυρίως με τον εαυτό μας. Οι άνθρωποι είναι πολύπλοκα όντα. Έχουν διαφορετικά γούστα, συνήθειες, πεποιθήσεις. Άλλες φορές έχουν καλή διάθεση, άλλες κακή. Αδιαμφισβήτητα περνούν πολλές ώρες στις κοινωνικές επαφές με φίλους, συγγενείς, συνεργάτες κλπ.
Αααααχχχ.... Η κοινωνία.... Δεν αποτελεί παρά μια μεγάλη σκηνή στην οποία όλοι καλούμαστε να παίξουμε κάποιους ρόλους. Και έτσι αρχίζει η φθορά... Συνηθίζουμε στην υποκρισία και στο ψέμα. Κοροϊδεύουμε τους άλλους δείχνοντας αυτό που θέλουν και κερδίζοντας από αυτό. Έτσι είμαστε εμείς, οι σύγχρονοι χαμαιλέοντες.
Μην παρερμηνεύετε αγαπητά μου παιδιά. Οι κοινωνικές σχέσεις είναι πολύ δύσκολες για να απαιτήσουν τεράστιο βαθμό ειλικρίνειας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν όλοι ήταν αστείρευτα ειλικρινείς, δεν θα γλιτώναμε τους πολέμους και τα διπλωματικά επεισόδια. Ο κόσμος θα βρισκόταν στο χάος και εμείς θα πλέαμε μαζί του. Αλλά αυτό που λέω είναι το εξής: οφείλουμε τουλάχιστον να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας.
Αλλά δεν το κάνουμε. Και γιατί αυτό;
Γιατί οι άνθρωποι είναι ΑΔΥΝΑΜΟΙ! Οι άνθρωποι είναι μίζεροι και άπληστοι, και έχουν έναν τεράστιο φόβο....:την ευτυχία. Τους αρέσει να σαμποτάρουν τον εαυτό τους διαρκώς! Με το που δουν την εύκολη λύση, ρίχνουν μια και τα διαλύουν όλα. Η απληστία τους τους κάνει διαρκώς να ζητάνε περισσότερα, να μην είναι ευχαριστημένοι με τίποτα και τελικά, να αποφεύγουν την Ευτυχία σαν πανούκλα....
Πρέπει τουλάχιστον να έχουμε την συνείδηση να κάνουμε το πρώτο βήμα, να ξεπεράσουμε τα σωματικά μας όρια και να κάνουμε μια ενδοσκόπηση. Να βρούμε τον εαυτό μας και να κάνουμε μια μεγάλη συζήτηση με αυτόν και να τον γνωρίσουμε. Είναι θλιβερό αλλά ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων πεθαίνουν χωρίς να έχουν γνωρίσει τον αληθινό τους εαυτό.
Ο καθένας πρέπει να αποτελεί ξεχωριστή οντότητα, δεν μας ορίζει ούτε η οικογένεια, ούτε το κράτος, ούτε οι νόμοι, ούτε τίποτα. Εμείς ορίζουμε τον εαυτό μας. Τι να κάνεις την ελευθερία του άλλου και τον σεβασμό σε αυτήν, όταν δεν έχεις εσύ ο ίδιος εσωτερική ελευθερία; Τα όρια φτάνουν εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Αλλά τα όρια της εσωτερικής σου ελευθερίας τα ορίζεις εσύ. Κάπως έτσι ξεκινούν όλοι. Και μετά, ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον θα μπορέσεις να δείξεις τον πραγματικό σου εαυτό σε κάποιον άλλο.
Σκέψου το και έτσι: Θέλεις να πεθάνεις χωρίς να έχεις γνωρίσει κανέναν πραγματικά;

~Coldheat

Αυτό δεν είναι μια ανάρτηση, είναι ένα σάντουιτς

Μιλώντας για σχετικότητα και χρόνο, πολλοί λένε ότι ο καλύτερος γιατρός είναι ο χρόνος. Κατά αυτόν τον τρόπο, ο πόνος είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Όπως γίνεται στα παιδιά, ο δάσκαλος υπάρχει για να καθοδηγεί την πορεία τους στην κοινωνία και την μόρφωσή τους. Προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει τις αξίες, τα ιδανικά και τις γνώσεις του στους μαθητές του. Ο πόνος όμως είναι ακόμα πιο προσωπικός δάσκαλος. Κάθε φορά που σκοντάφτεις, μαθαίνεις και ταυτόχρονα συνειδητοποιείς κάτι. Ότι έκανες ένα λάθος. Αν το καλοσκεφτείς δεν διαφέρει τόσο πολύ από τα ζώα. Το κατοικίδιο κάνει κάτι λάθος, το μαλώνεις/χτυπάς(όχι πολύ δυνατά, συγνώμη PETA) και αυτό προσαρμόζει την συμπεριφορά του ανάλογα. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι χρειάζεται να αυτοτιμωρούμαστε. Αυτό που επισημαίνω είναι ότι κάθε φορά που κάποιος σου πει ότι κάτι έκανες λάθος η κάτι σου δημιούργησε τύψεις, πρέπει να πάρεις μερικά δευτερόλεπτα να το επεξεργαστείς και να σκεφτείς αν τελικά υπάρχει κάτι που μπορείς να διορθώσεις. Οι μεγάλοι παλαιστές πολλές φορές υποβάλλουν από μικροί τον εαυτό τους σε εκπαίδευση για να δυναμώσουν τα κόκαλα και τους μύες τους. Χτυπώντας το σώμα τους πολλές φορές στο ίδιο σημείο με κάτι σκληρό έχει σαν αποτέλεσμα να σπάσουν το κόκαλο τους. Όταν το κόκκαλο θεραπευτεί, είναι πιο ανθεκτικό από πριν. Βλέπουμε δηλαδή ότι το σώμα συνηθίζει σε κάποιες καταστάσεις και "μαθαίνει" να αντιστέκεται. Έτσι μπορούν να φτάσουν σε υπεράνθρωπα κατορθώματα. Το ίδιο συμβαίνει και με το ανθρώπινο πνεύμα. Κάθε αναποδιά θα σε στεναχωρήσει, θα σε καταρρακώσει, αλλά θα σου μάθει κάτι και αυτός ο πόνος θα μετατραπεί σε μια "πνευματική ουλή" που θα σου θυμίζει πάντα το λάθος που έκανες ή παραλίγο να κάνεις. Αυτό που χρειάζεται όμως είναι παρατηρητικότητα. Αν δεν ψάξεις να βρείς το σωστό σημείο για να εγγραφεί η "ουλή" σου δεν θα καταφέρεις τίποτα. Αν πάλι δεν σου δημιουργηθεί καμία ουλή μάλλον έχει τερματίσει το παιχνίδι της ζωής και έχεις αναγεννηθεί καινούριος υπό το φως του coldheatismou, του μέσου δρόμου και των αντίρροπων δυνάμεων. Θα μου πεις τώρα "Τι αντιρροπές; Τι δυνάμεις; Τι είναι αυτά;". Εγώ θα απαντήσω, μην βιάζεσαι. Όλα θα γίνουν στον καιρό τους. Αυτό που έχεις καταφέρει ως τώρα είναι απλά να ξύσεις την επιφάνεια. Η ύπαρξη είναι πόνος και ο πόνος είναι ύπαρξη, είπε κάποτε ο Βούδας. Εγώ λέω ότι απλά είναι δάσκαλος, ο καλύτερος του είδους του, αυτός που μπορείς να εμπιστευτείς με την καρδιά σου. Πρέπει να ξέρεις ότι ο καλύτερος δρόμος δεν είναι ο πιο εύκολος, ούτε ο πιο δύσκολος. Είναι ο πιο αμφιλεγόμενος. Είναι ο δρόμος που άλλοι λένε ότι είναι ζόρικος, άλλοι λένε ότι είναι εύκολος, άλλοι ότι είναι τρομαχτικός, κ.ο.κ. Θα μπορούσε να μοιάζει με ένα λιβάδι με λουλούδια, όπου εύκολα περνάς απ'την μία άκρη στην άλλη. Αλλά αν τύχει να σταματήσεις να κόψεις ένα λουλούδι, πιθανότατα να πιαστείς στα αγκάθια του και να κολλήσεις σε αυτό. Αυτά είναι τα "ορόσημα" του "προσκυνήματος", που σε καθυστερούν απ'το να φτάσεις στον πραγματικό στόχο και πρέπει να τα ξεπεράσεις. Σε αυτό το ταξίδι δεν έχεις κανέναν άλλον οδηγό, παρά μόνο τον εαυτό σου και την εμπειρία σου στην ζωή (τον Πόνο). Αλλά μην ανησυχείτε για αυτό. Όποιοι καταφέρουν να φτάσουν στο τέλος θα είναι άξιοι να κοιτάξουν το λιβάδι από άλλη οπτική γωνία. Θα μπορούν να κοιτάξουν το λιβάδι απ'το λόφο και να δούν με άλλα μάτια αυτήν την σκηνή που λέγεται ζωή.

~Coldheat

Μήπως δεν είναι όλα σχετικά;

Ο χρόνος είναι σχετικός. Έχει ειπωθεί μυριάδες φορές αυτή η φράση. Ο Αϊνστάιν το διατύπωσε και τα μυαλά όλων ανατινάχτηκαν στην διαδικασία να το συλλάβουν. Βλέποντας τα πιο απλά και χωρίς να πιάνουμε στροφορμές της Γης και τα ρέστα, λέμε ότι εδώ στην Ελλάδα τώρα είναι 3:12 αλλά στην Γερμανία είναι 2:12(τυχαίο παράδειγμα). Οπότε σκέφτεσαι, "Οκ κουλ, δηλαδή ο σχετικός χρόνος είναι απλά διαφορετικός για τον καθένα και πρέπει να ρυθμίζουμε διαφορετικά τα ρολόγια μας για να βρισκόμαστε στα ίδια". Αλλά τι παίζει με τα σώματα που κινούνται με μεγάλες ταχύτητες; Για ταχύτητες αυτοκινητόδρομου, το ρολόι χάνει μερικά νανοσεκοντ ίσως και λιγότερο. Πολύ μικρή απώλεια που δεν γίνεται ποτέ αισθητή μιας και τα σύγχρονα ρολόγια κουρδίζονται με μπαταρία ή την κίνηση του καρπού. Αν όμως μιλάμε για έναν αστροναύτη; Την ώρα που απογειώνεται ο πύραυλος, αν μπορούσαμε με κάποιο τρόπο να δούμε απ'τη Γη το ρολόι του, θα παρατηρούσαμε ότι πάει αισθητά πιο αργά. Ο ίδιος δεν το καταλαβαίνει(jetlag) αλλά θεωρητικά, όταν επιστρέψει απ'το ταξίδι θα έχει περάσει λιγότερος χρόνος, δηλαδή θα έχει γεράσει λίγο λιγότερο απ'το κανονικό. Κι' αυτό λόγω του βιολογικού του ρολογιού! Δηλαδή κύριε Coldheat, έχουμε φτάσει κοντά στην αιώνια ζωή; Γελάω. Μην είστε αφελείς, μιλάμε ότι θα έπρεπε να ταξιδεύουμε με την ταχύτητα του φωτός για την υπόλοιπη άπειρη ζωή μας. Αλλά ακούστε την σοφία του μεγάλου ηγέτη, διότι έχω διαφωτιστεί. Κοίταξα την απέραντη άβυσσο και αυτή με κοίταξε πίσω καθώς ρουφιόμουν σε μία  δίνη από άπειρη γνώση, ξεπέρασα τα όρια του ανθρώπινου είδους και έφτασα στο κατώφλι της αιωνιότητας, μαθαίνοντας τα μυστικά της ζωής και του κόσμου. Μιλάμε για το εσωτερικό μας ρολόι, αυτό που δίνει τον ρυθμό σε όλες τις βιολογικές μας λειτουργίες. Άρα λέμε για την καρδιά. Είναι τυχαίο που οι οδηγοί φόρμουλας νιώθουν τα δευτερόλεπτα σαν αιώνες; Είναι τυχαίο που τα extreme sport κάνουν το χρόνο να φαίνεται επιβραδυνόμενος; Όλα περιλαμβάνουν ταχυπαλμίες και υψηλούς σφυγμούς. Είναι τυχαίο που 2 εραστές νιώθουν τον χρόνο να καμπυλώνεται γύρω τους σαν να μην προχωράει; Αυτό το αίσθημα, μήπως θα μπορούσε να είναι ένα είδος "ενισχυμένης" πραγματικότητας; Your call.

~Coldheat