Δευτέρα 31 Μαρτίου 2014

Εκφραστικότητα και το ήθος της

Μήνες μπήκαν, μήνες βγήκαν και αυτό το μπλογκ γέμισε αράχνες. Αλλά μην φοβάστε, μετά απο αυτό το διάλειμμα  η επιστροφή είναι γεγονός. Λοιπόν ανοίχτε τα μυαλά σας και ετοιμαστείτε για άλλη μια περιοδεία στην άβυσσο.

Τι είναι η εκφραστικότητα; Κοιτάς κάποιον άλλον και παρατηρείς κινήσεις του προσώπου και των χεριών, εκφράσεις που χρησιμοποιεί στον λόγο καθώς και εκδηλώσεις χαράς,λύπης,βαρεμάρας κ.ο.κ. Στον κόσμο αυτό που βασιλεύει το ψέμα, η απόσταση και οι φορείς χειραγώγησης των συναισθημάτων (tv, ραδιο) όλοι βασίζονται στην εκφραστικότητα για να εκδηλώσουν τα συναισθήματα τους. Έτσι, προβάλλεται η ειλικρίνεια ως ύψιστο αγαθό που πρέπει να διέπει όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Όλα αυτά είναι σωστά και καλά... αλλά μήπως έχουν υπερεκτιμηθεί; Μήπως η ειλικρίνεια πλέον φτάνει στα όρια του θράσους; Το γεγονός ότι κάποιος έχει το γνώθι σαυτόν ότι είναι ανόητος ή απότομος και δεν χάνει δευτερόλεπτο να το εκφράσει δεν δικαιολογεί τα πάντα. Οι εκφράσεις τύπου "έτσι κανει αυτός", "αυτός είναι ο χαρακτήρας του" δεν αλλάζει το περιεχόμενο του ανθρώπου. Εξακολουθεί να είναι ο στόχος κριτικών για αυτά που λέει και πράττει. Παρ'ολα αυτά κάποιος που έχει εκφραστικότητα και κάνει αυτό που προβάλλει δικαιολογείται στον σύγχρονο κόσμο ενώ αντίστοιχα άτομα χωρίς εκφραστικότητα τιμωρούνται σκληρά για τυχόν "παραβατικές" συμπεριφορές. Δεν συνειδητοποιούν όμως ότι και αυτοί έχουν συναισθήματα,"θέλω" και γνώμες που πολλές φορές πληγώνονται και αντικρούονται και απλά δεν θέλουν να το δείξουν. Η πληγωμένη τους αξιοπρέπεια ίσως να μην τους αφήνει, ίσως κάποιος παράγοντας στην ζωή τους να μην τους επιτρέπει να εκφράσουν το συναισθημά τους την δεδομένη στιγμή, αλλά αυτό υπάρχει και διαρκώς μεγαλώνει.

Σε αυτό τον κόσμο που κυριαρχούν τα οπτικοακουστικά ερεθίσματα και όλα βασίζονται στις πέντε αισθήσεις, η συνείδηση έχει τεμπελιάσει... Όλοι δίνουν βάση στην αντίδραση που παίρνουν απο ένα ερέθισμα και ξεχνάν ότι έχουν να κάνουν με πολύπλοκους οργανισμούς που σκέφτονται και αισθάνονται. "Δεν μου έδειξες κάτι", "Γιατί δεν είπες τίποτα;" οι δικαιολογίες του σήμερα. Όσο δεν δείχνεις δυσαρέσκεια, όλα επιτρέπονται. "Ναι, αλλά έβαλε τα κλάματα και χτύπησε την γροθιά του στο τραπέζι". Δεν μπορούν να το κάνουν όλοι αυτό, αλλά παρ'ολα αυτά αυτοί είναι "καλά". Δεν χρειάζεται να σου δείξει ο άλλος κάτι για να πάρεις μια αντικειμενική απόφαση, αρκεί να ΣΚΕΦΤΕΙΣ πριν κάνεις ο,τιδήποτε. Δεν είπα να γίνουμε τέρατα λογικής χωρίς κανένα συναίσθημα. Πρέπει να ακολουθούμε την χρυσή τομή. Να μην γινόμαστε έρμαια των συναισθημάτων μας, αλλα και να βλέπουμε το πως αισθανόμαστε όταν πάρουμε κάποια σημαντική απόφαση.

Η έκφραση είναι το πρωταρχικό μέλημα των ηθοποιών και γενικότερα των καλλιτεχνών, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως όλοι το χρειάζονται στον ίδιο βαθμό. Απ'την άλλη, κατα την γνώμη μου πλέον έχει φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να παρθεί και τόσο σοβαρά. Δηλαδή η έκφραση έχει εκφυλιστεί κατα τέτοιον τρόπο έτσι ώστε πλέον να δυσκολεύεσαι να πιστέψεις τα συναισθήματα των άλλων (όπως κάνω και γω σε αυτό το άρθρο). Οι έντονες εκρήξεις συναισθημάτων αν και αληθινές είναι σαν το ανοιγμα της σαμπάνιας, απλή εκτόνωση και μετά ηρεμία... λες και όλα λύθηκαν. Αλλά δεν συμβαίνει έτσι... Γι' αυτό το λόγο θα πρέπει να ξαναβρούμε το μέτρο στην εκφραστικότητα καθώς ούτε η μια πλευρά κάνει καλό, αλλα ούτε και η άλλη. Αυτό όμως που δεν πρέπει να ξεχνιέται ποτέ είναι η εκτίμηση και ο σεβασμός στον συνάνθρωπο χωρίς να χρειάζεται να δείξει κάτι με την συμπεριφορά του.

Coldheat,το σιωπηλό μεγάφωνο